امامت و رهبری، حاکمان زمان

ارعابها در حکومت معاویه

و بالاخره جو جو ارعاب بود. و مردم به همان بلائی دچار شده بودند که امام برایشان پیشگوئی کرده بود به گفته ابنابیالحدید پس از سال صلح هیچ یک از مومنان نماندند جز اینکه به مرگ خود هراس داشتند و از جان خود احساس ایمنی نمیکردند.
جو ارعاب به حدی رسیده بود که مسلمانان ترجیح میدادند آنها را زندیق و کافر بخوانند ولی شیعه علی (ع) نگویند [۴۴۵] شیعیان گریزان، تحت تعقیب و خانه به دوش بودند. اخبار و اطلاعات تشیع محرمانه دست به دست میشد. و محبت خاندان علی (ع)
[صفحه ۳۱۰]
به صورتی محرمانه تبلیغ میشد.
برای شیعیان دوران عسرت بود، عصر خفقان بود. مردمی که حاضر نبودند در رکاب امام بجنگند مجبور شدند در رکاب معاویه جنگ کنند. او آنها را به [۴۴۶] جنگ با کسانی فرستاد که راضی نبودند. ولی اگر به جنگ نمیرفتند در امان نبودند.
[صفحه ۳۱۱]
برگرفته از کتاب در مکتب کریم اهل بیت امام حسن مجتبی علیه السلام نوشته آقای علی قائمی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *