امامت و رهبری، حاکمان زمان

جو دینی مردم زمان معاویه

اگر حمل بر اغراق گوئی نباشد باید ادعا کنیم که در عصر او دینداری مطرح نبود بلکه سخن از دین فروشی بود. و حتی دین خود را چنان ارزان میفروختند که مورد تعجب معاویه بود. معاویه از ابنزیاد پرسید که پدرت این فلانی را به چه مبلغ خرید؟ گفت به ۲۰ هزار درهم. گفت چه ارزان؟ [۱۵۲].
مردم تکبیر داشتند ولی تکبیری بیجان و گاهی هم مسخ شده و یا زمانی آمیخته با نفاق و کفر. پیران رمق خود را از دست داده بودند، جوانان مجاهدتهای راستین را از یاد برده بودند، متوسطان نیز تدریجا در مسیر فراموشی مذهب بودند.
از شرایط نامساعد برای عصر و دوران علی (ع) این است که جاهلیت زشت و آلودهای در جامعه پدید آمده و صدای قداستها در گوش مردم طنین ندارد. او با
[صفحه ۱۱۴]
معاویه روبروست که همه قداستها را برای رسیدن به مقام فدا میکند و همه ارزش را در پای مسند و حکومت قربانی مینماید. از هر زر و زور و حیله و خیانت و تقلب برای تحکیم موقعیت خود استفاده میکند.
او با مردمی مواجه است که برخی از آنها از عناصر ناپاکند و عقاید خود را به طلا و نقره فروختهاند ولی بر پیشانیشان آثار و جلوههای تقدس وجود دارد و به مدح و ستایشها سرگرمند و از این طریق برای خود باری بربستهاند و آب و نانی فراهم ساختهاند. و علی (ع) شاهد این ماجراهاست و حسن (ع) در خون دل خوردن شریک پدر و همبند و همرزم او.
برگرفته از کتاب در مکتب کریم اهل بیت امام حسن مجتبی علیه السلام نوشته آقای علی قائمی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *