امامت و رهبری، حاکمان زمان

شرایط خارجی زمان امامت امام حسن

در شرایط خارجی هم وضع از این بهتر نبود. در جنبه لشکریان، برخلاف جبهه امام مجتبی آنها واحد و یکدست بودند معاویه آنها را در جهل و بیخبری فوق العادهای نگه داشته بود. و هم برخلاف تصور لشکریان امام حسن (ع) که آنها جنگ با شامیان را نوعی برادرکشی میانگاشتند شامیان گمان داشتند که طرف مقابل آنها واقعا مشرکان و کافران هستند. به همین نظر:
در جنگ با لشکریان علی (ع) و بعدها امام حسن (ع) به خود تردیدی راه نمیدادند، حتی در صورت پیروزی اموالشان را به غارت میبردند و با شرمساری باید بگوئیم که دربارهشان به اباحه ناموس معتقد بودند. دستشان در مال و ناموس مغلوبها باز بود، خود را وارث شرعی شکست خوردگان به حساب میآوردند.
آنها مطیع محض بودند، چون مجتهدی مساله گو برای امام مجتبی (ع) نبودند. معاویه به هر جائی که میخواست آنها را میکشاند و به آنها محبتی متملقانه داشت و اجازهشان نمیداد که با کسی در تماس باشند. ماموریتشان ماموریتی ضربتی بود و پس از انجام وظیفه حق نداشتند در محل بمانند و با خوی و آداب و فرهنگ آنها مانوس گردند.
خطر بزرگتری هم در میان بود. و آن حملهی امپراطوری روم شرقی به سرزمینهای اسلامی بود. واقعیت این بود که امپراطوری روم شرقی از پس ضربههای متعددی که از اسلام خورده بود فرصتی را جستجو میکرد تا در پی آن ضربتی موثر بر لشکر اسلام وارد آورد و تلافی گذشته کند. او درصدد تهیه سپاه برای حمله به کشور اسلامی بود که اگر در آن درگیری بین معاویه و امام حسن او سر میرسید، نه معاویهای میماند، نه امام حسن (ع) و نه کشور اسلامی و این نکتهای است که امام مجتبی (ع) بدان اشارهای داشت [۲۸۰].
معاویه از آن باکی نداشت زیرا در عصر علی (ع) قراردادی در این زمینه با امپراطوری روم شرقی بسته بود که اگر علی (ع) پیروز شود معاویه به او پناهنده گردد [۲۸۱] و
[صفحه ۲۰۳]
در عصر حسن (ع) برای معاویه مسالهای نبود. حکومت که موروثی پدر او نبود که او برایش خون داده باشد و اینک مدافع آن باشد. امام حسن (ع) مگر میتوانست در برابر آن بیتفاوت بماند؟
برگرفته از کتاب در مکتب کریم اهل بیت امام حسن مجتبی علیه السلام نوشته آقای علی قائمی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *