امامت و رهبری، حاکمان زمان

معاویه شناسی

شناخت معاویه و ابعاد وجودی او از جهتی بسیار دشوار است. او را به خاطر زیرکیهای شیطنت آمیزش داهیه عرب معرفی کردهاند و ما در فصول پیشین به گوشهها و ابعادی از وجود و شخصیت او پرداختهایم. و نامههای او به امام حسن (ع) نیز خود پردههائی را در این زمینه بالا میزند.
او از نظر خاندان فرد معروفی است. پدرش ابوسفیان سردمدار کفر است، مادرش هنده جگر خواره، خود او کسی است که با علی (ع) و خاندانش درافتاد و حسن بن علی (ع) را با واسطهای ترور کرد. پسرش هم حسین بن علی (ع) را به شهادت رساند.
خلافتش با اسلام ناسازگار بود و عملا با حرفهای رسول خدا مخالفت میکرد ولی به ظاهر دغلباز و سالوس بود و میتوانست گمراهی و جهل خود را مخفی دارد. در سیاست چنان فریبکارانه عمل میکرد که با امام به حقی چون علی (ع) درافتاد و خود را حق به جانب نشان داد.
او عیاش و خوشگذران و اسیر لذات و شکم بود خود در عبارتی گفته بود: به خدا
[صفحه ۱۵۲]
لذتی در دنیا نمانده است که بدان دست نیافته باشم [۲۱۶] فردی کینه توز و منافق بود، حیله گر و جاهطلب بود، اسلام و مسلمین را فدای هوس خود میکرد. هیچ پای بندی و تعهدی به شریعت نداشت. به صراحت به مردم کوفه و در برابر دیدگان حیرتزدهشان گفته بود من برای نماز و روزه و حج و زکاتتان نجنگیده و صلح نکردهام هدفم حکومت بر شما بود. او هم چنین اهل توطئه بود، و در این کار با پایه گذاریهائی به پیش میرفت. توانست با همکاری همسر امام او را از میان بردارد.(در فصول آینده تفصیل آنها را خواهید یافت)
برگرفته از کتاب در مکتب کریم اهل بیت امام حسن مجتبی علیه السلام نوشته آقای علی قائمی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *