امامت و رهبری، حاکمان زمان

وصیت سیاسی عمر علیه حاکمیت علی

در روزهای پایانی و در آستانهی مرگ عمر مهاجرین نزد او آمدند و پیشنهاد تعیین خلیفه و جانشین بعد از او را نمودند، عمر سرباز زد. بار دیگر فرزندش
[صفحه ۱۱۵]
عبدالله بن عمر درخواست مهاجرین را تکرار کرد. آن گاه عمر گذشتگانی را که در تعیین ابوبکر نقش داشتند به یاد آورد و گفت: ای کاش ابوعبیدهی جراح و معاذ بن جبل و خالد بن ولید و… میبودند و عهدهدار امر خلافت میگشتند، سپس عمر؛ علی بن ابیطالب علیهالسلام و سعد وقاص و عبدالرحمن بن عوف و طلحه بن عبیدالله و زبیر و عثمان را فراخواند [۱۵۷] و چنین وصیت کرد: چون رسول خدا صلی الله علیه و آله از دنیا رفت، از شما شش نفر خشنود بود، من دستور میدهم، شورایی تشکیل دهید و از میان خود یک نفر را برگزینید، چنانچه پنج نفر رای واحدی دادند و یک نفر مخالفت کرد، او را گردن بزنید و همچنین اگر دو نفر مخالفت کردند، آنها را بکشید و چنانچه سه نفر مخالفت کردند، حق به جانب آن سه نفری است که عبدالرحمن بن عوف در میان آنهاست و سه نفر دیگر چنانچه تن در ندادند، آنها را بکشید. بعد از آن جلسه و وصیت عمر، علی بن ابیطالب علیهالسلام خارج شد، در میان راه به عباس بن عبدالمطلب برخورد نمود و پیشبینی خود را چنین بازگو کرد:«با توطئهای که انجام گرفت، بار دیگر خلافت و حکومت را از ما دور کردند؛ زیرا با توجه به این که حق در جانب سه نفری است که عبدالرحمن بن عوف در آن طرف باشد و عبدالرحمن بن عوف هم داماد عثمان است و از سوی دیگر، سعد بن وقاص پسر عموی عبدالرحمن میباشد، آیا مجال و فرصتی برای من باقی میماند؛ این سه با یکدیگر اختلافی ندارند، پس خلافت را برای عثمان پیشبینی کردهاند.» [۱۵۸].
بعد از مرگ عمر همان شد که علی بن ابیطالب علیهالسلام پیشبینی میکرد، زیرا در شورا فقط زبیر به نفع و به طرفداری علی علیهالسلام برخاست و دیگران در جانب
[صفحه ۱۱۶]
عبدالرحمن ایستادند که او هم به نفع عثمان رای داد، دیگران هم نمیتوانستند کاری انجام دهند، زیرا عمر در تعیین اعضای شورای بعد از خود جهت ادارهی امور و تعیین جانشین و خلیفه، حساب شده عمل کرده بود. عبدالله بن عباس و حسن بن علی علیهالسلام را که قرابت نزدیکی با پیامبر خدا صلی الله علیه و آله داشتند، جهت تیمن و تبرک شرکت داده بود [۱۵۹] ، ولیکن از اول تصریح کرده بود که این دو حق رای در شورا را ندارند. [۱۶۰].
عمر با این وصیت سیاسی غیرمنصفانهاش عثمان را به عنوان خلیفه برای مدت دوازده سال بر اریکهی قدرت نشاند و هستی مسلمانان را در اختیارش گذاشت و به تاراج داد و جانشین حقیقی پیامبر صلی الله علیه و آله را برای مدتی دیگر خانهنشین کرد.
برگرفته از کتاب حقایق پنهان نوشته آقای احمد زمانی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *