از دیدگاه شعرا

شعر در وصف امام حسن مجتبی ماه حسن

ماه صیام، ماه خداوند ذو العطاست
ماه وفور فیض و کرامات کبریاست
ماه صعود روح به اوج فضیلت است
ماه نزول مایده‌ی رحمت خداست
ماه قعود و ماه قیام و مه نماز
ماه سجود و ماه سلام و مه دعاست
ماه پناه خواستن از هول رستخیز
بر درگه کریم خطا پوش ذو العطاست
ماه نجات و مغفرت و بخشش است و جود
ماه شکستن صنم سرکش هوی‌ست
ماه گذشتن از هوس و رستن از خودی
ماه انابه از گنه و ماه التجاست
ماه صیام، ماه بزرگ ضیافت‌ست
گسترده خوان بخشش رحمان به هر کجاست
این ماه، ماه جوشش فیض است و این سخن
نص کلام خالق غفار ذوالعلاست
هست از هزار ماه فزون قدر اوی و قدر
قدرش ز قدر اوست که پر قدر و پر بهاست
ماه نزول مصحف و روح و فرشتگان
ماه خدا و، ماه علی، ماه مجتبی‌ست
در نیمه‌ی مبارک این ماه پرشکوه
در جلوه روی ماه حسن، سبط مصطفی‌ست
ماه حسن، ولی خداوند ذوالمنن
ماه تجلی گهر بحر «انما» ست
ماه شکفتن گل گلزار احمدی‌ست
ماه رسیدن ثمر نخل «هل اتی» ست
میلاد سبط اکبر و نو باوه‌ی بتول
زینت فزای این مه پررونق و صفاست
در بیت وحی، عصمت کبرای سرمدی
خندان چو گل به چهره‌ی خندان مرتضی‌ست
چون طلعت حسن، گل رخسار بو الحسن
گلنار و لاله‌گون و دلفروز و جانفراست
عید تولد حسن و ماه مغفرت
بخشد اگر خدا گنه عاصیان، رواست
بر ما ببخش جرم و خطای گذشته را
توفیق ده بدانچه تو را موجب رضاست
«مردانی» از تو می طلبد حسن عاقبت
چون خوشه چین خرمن اولاد مصطفی‌ست
[صفحه ۱۵۲]
برگرفته از کتاب آینه بردباری سروده هایی از شاعران در وصف امام حسن مجتبی نوشته آقای محمود عباس و شاهرخی مشفق کاشانی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *