دیدگاه های دیگران

کلام سید بن طاووس در مورد صلح امام حسن

سید بن طاووس، همان عارف و عالم بزرگ، علی بن موسی بن جعفر بن محمد بن احمد بن محمد بن احمد بن محمد بن محمد بن طاووس الحسینی (ره) است و در سالهای ۵۸۹ تا ۶۶۴ ه. ق. میزیسته است. وی در عمر پر برکت خویش کتابهای بسیاری همچون: «الاقبال بالاعمال الحسنه»، «الملهوف علی قتلی الطفوف»، «التتمات و المهمات»، «مضمار السبق» و… را نوشته است و مورد توجه بزرگان میباشد.
او در سن ۶۱ سالگی به هنگام وصیت، دربارهی مظلومیت جدش، امام حسن علیهالسلام
[صفحه ۱۸۹]
به فرزند هفت سالهاش (سید محمد) چنین میگوید:
(فرزندم!) شگفتآور نیست که گروهی جدت امام حسن علیهالسلام را دربارهی صلح با معاویه مورد اعتراض قرار دهند، ولی این کار به فرمان جدش پیامبر صلی الله علیه و آله صورت گرفت و ما میبینیم که پیامبر صلی الله علیه و آله با کافران صلح کرد، پس عذر امام در این مورد کاملا روشن است و آن گاه که برادرش حسین علیهالسلام به یاری مردم عراق برخاست و دعوت آنها را پذیرفت و با یزید تبهکار مصالحه نکرد، همین مردم عراق یا به جنگش رفتند و یا به گوشهای خزیدند و به ذلت پناه بردند و پس از حادثهی جانگداز کربلا هم شنیده نشد که این مردم از کشته شدن فجیع آن حضرت ناراحت شوند و بر یزید بشورند و یزید را از مقام خلافت به زیر آورند، لیکن همین مردم به نفع عبدالله بن زبیر قیام کردند و او را در گمراهیاش یاری دادند و در این امر، مفتضح گردیدند و در انتخاب این راه زشت، سوء نیت آنها روشن گردید. آیا از چنین مردمی انحراف از حق و حقیقت بعید است؟! آنها سرانجام به آن وضعیت نادرستی که انتخاب کرده بودند گرفتار شدند.
سید بن طاووس (ره) سپس چنین ادامه میدهد: مولای ما حسن بن علی و ائمهی اطهار علیهمالسلام حکومت و خلافت را به آن شیوه و راهی که خداوند تعیین نموده است میخواستند تا مجری اوامر الهی باشند، لیکن معاویه و زیاد حکومت را جهت زورگویی و ستم میخواستند و برای به دست آوردن آن به هر کاری و ستمی دست یازیدند. [۳۰۵].
برگرفته از کتاب حقایق پنهان نوشته آقای احمد زمانی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *