ولادت، از کودکی تا بزرگسالی

ولادت امام حسن مجتبی علیه السلام

ولادت امام حسن مجتبی علیه السلام

در پانزدهمین شب از ماه مبارک رمضان خانه رسالت پس از انتظار طولانی به استقبال مولود محبوب خود می شتافت درست همان گونه که گلی با طراوت و شاداب پس از مدتی تشنگی از یک قطره زلال وگورارای شبنم استقبال می کند.

نوزاد به نیای خویش یعنی رسول بزرگ اسلام بسیار اهمیت داشت اما وی به هنگام تولد این نوزاد حضور نداشت تا مژده ولادت را به آن حضرت برسانند. پیامبر صلی الله و علیه و آله و سلم به سفری رفته بود و به زودی به مدینه مراجعت می کرد.

خانواده با اشتیاقی وافر چشم به راه بازگشت پیامبر صلی الله و علیه و آله و سلم‌ بود و هیچ یک از آداب و رسوم تولد را برگزار نکرده بودند تا آنکه پیامبر اکرم از مسافرت بازگشت و بنابر عادت همیشگی خویش نخست به سوی خانه فاطمه زهرا علیه السلام رهسپار شد. چون مژده تولد کودک را به پیامبر خدا رساندند سروری زاید الوصف آن حضرت را فرا گرفت و خواستار دیدن کودک شد. چون کودک را در آغوش گرفت بویید و بوسید و در گوشهایش اقامه و اذان گفت و پس از آنکه از پوشاندن جامه زرد به کودک نهی کرد دستور داد تا خرقه ای سپید بیاورند و کودک را در آن بپیچند.

پیامبر اعظم منتظر بود تا ببیند آیا از آسمان خبر تازه ای درباره این کودک فرود می آید یا نه؟ وحی نازل شد و خطاب به آن حضرت گفته شد:نام فرزند هارون جانشین موسی علیه السلام شبر بود و علی نیز نسبت به تو به منزله هارون است نسبت به موسی پس این کودک را – حسن – نام گذاری کن که حسن در عربی مرادف شبر است.

نام حسن در مدینه همچون بوی خوش گلها پیچید. مژده دهندگان با گرمترین و شایسته ترین تبریکات به خدمت پیامبر صلی الله و علیه و آله و سلم آمدند زیرا حسن نخستین فرزند خانه رسالت بود چشم پیامبر اکرم و یاران بزرگوارش به وی دوخته شده بود. او تجدید کننده رسالت پیامبر بود و در آینده مقتدا و الگوی مسلمانان صالح به شمار می آمد. او پس از پیامبر ادامه دهنده راه و رسالت آن حضرت بود.

روز بعد پیامبر صلی الله و علیه و آله و سلم فرمود تا قوچی بیاورند و قربانی کرد. چون قربانی را نزد آن حضرت آوردند وی خود آمد تا بدین مناسبت دعایی بخواند. پس فرمود:

– بسم الله الرحمن الرحیم. خدایا! استخوان آن در مقابل استخوان حسن و گوشت آن در مقابل گشت او و خون آن در برابر خون او و موی آن در برابر موی او. خدایا! این را نگاهبان محمد و آل او قرار بده -. سپس دستور داد گوشت قربانی را میان تنگدستان و مستمندان تقسیم کنند تا این کار پس از وی درمیان مردم سنت گردد. و خانواده های توانگر در هر مناسبتی گوسفندی قربانی کنند تا بدین وسیله ثروت در میان مردم توزیع شود و تنها در میان توانگران و اغنیا نباشد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *