آرشیو از دیدگاه شعرا

بیا بیا قدمی نه چو گل به صحن چمنچو غنچه چند توان بود پای در دامن؟کنون نبیند آب روان کسی در جونه ز آنکه آب نباشد، خود این نگویم منبرای […]

ادامه ...

چشمی که یک دریا حسینی اشک داردتازه تواند بر حسن یک قطره بارد حتماً غریبیِ حسینش را چشیدهآنکه غریبیِ حسن را خون ببارد اصلاً تمام کربلا داغ مدینه استصلح حسن […]

ادامه ...

منم که شهره به سرگشتگی به هر کویمفتاده در خم چوگان عشق چون گویمهوای گلشن فردوس برده از خاطرنسیم روح‌فزا خاک آن سر کویمچنان ز خویش تهی گشته‌ام ز جانان […]

ادامه ...

در کجایی خواهر من بسته شد چشم تر منکن تماشا تا ببینی لحظه‌های آخر من از تو ممنونم من ای زهـر جفابعد عمری من شدم حـاجت روا تا قیـامت من […]

ادامه ...

ای مرد تنها یابن الزهرا باز نشون عشقت دیده دریامهای بیکرانه بی نشانه تو نداری حتی یک زیارت نامه اذن دخول حرمت اشک و آهه تنها چراغ صحن تو نور […]

ادامه ...

یارب این سرو خرامان ز کدامین چمن استکه سر افکنده به پیش قد او نارون استیارب این شمع دل‌افروز ز کاشانه‌ی کیستکه فروغ رخ او جلوه‌ی هر انجمن استیارب این […]

ادامه ...

دل پُر شرر شد ، عُمرَم بِسَر شدمن حَسَنَم عزیزِ زهرا تنهاترین سردارِ دنیا آشفته حالَم ، شِکسته بالَمخیمه زده خون در چشمانِ ترم سنگین شده از بارِ غصه سَرم […]

ادامه ...

تخت مرصع [۶۵] گرفت شاه ملمع [۶۶] بدنجیب مرقع [۶۷] درید شاهد گل پیرهنساغر سیمین شکست ساقی زرین قدحپیکر پروانه سوخت زمرد لگنآتش موسی گرفت در کمر کوهسارشعله به گردون […]

ادامه ...

چشمان تو غرق خون و لب ها پر آهآتش به دلت شراره می‌زد ناگاه هر قطره ی خون روی لب تو می‌گفت:«لا یوم کیومک أباعبدالله»

ادامه ...

چشم ختم الانبیا شد اشکبار مجتبییا که قلب فاطمه شد داغدار مجتبی؟با قدی از غم کمان، گاه وداع آخرینزینب کبری نشسته در کنار مجتبیبس که با خون دل خود خو […]

ادامه ...